Foto door Mariel Kolmschot

Schrijfster Pia de Jong is met haar gezin verhuisd naar Princeton, in de VS. Ze bericht wekelijks over wat haar opvalt.

Laatste Artikelen, Columns, en andere Geschriften

Online Shopping Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Het is maanden geleden dat ik een winkel van binnen heb gezien. Etenswaren, kleren, boeken – ik koop het tegenwoordig allemaal online. Ik hield er al nooit van,
dat winkel in winkel uit lopen, maar gezellig boodschappen doen is in Amerika bijna onmogelijk met zijn zielloze en zieltogende malls met gekmakende achtergrondmuziek. De megasupermarkten met eindeloze rijen wasmiddelen en ontbijtgranen. Je hebt een sterke maag nodig om de allesdoordringende lucht van kaneelrollen te verdragen.

Abel Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Oslo in mei is de geur van seringen,
de contouren van fjorden in de
verte, een trage rust die me herinnert
aan vroeger, toen ik vanuit
het klaslokaal de boeren de aarde zag omploegen.
Tijdens een kleine ceremonie in het
stadspark legt wiskundige Robert Langlands
een bloemenkrans onder het standbeeld
voor het negentiende-eeuwse genie Niels
Hendrik Abel. Drie meisjes smijten hun stepjes
op de grond en komen erbij staan. Abel,
ja, daar hebben ze op school van gehoord.
We begeleiden deze week de tachtigjarige,
fragiele Langlands, die de Abelprijs heeft
gewonnen. Die prijs wordt elk jaar door de
regering aan een verdienstelijk wiskundige
uitgereikt. Abels levensverhaal is van een
tragische schoonheid.

Rfk Train Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Rich Rein, een lange, magere man van 71, was vijftig jaar geleden redacteur van de studentenkrant The Daily Princetonian. Op 6 juni 1968, de dag na de moord op senator Robert F. Kennedy, belde zijn campagneteam. Of hij mee wilde rijden op de trein die het lichaam van Bobby van New York naar Washington zou brengen. Kersverse weduwe Ethel had bedacht dat ook studenten van die gebeurtenis erslag zouden doen. En zo belandde Rein op die historische treinreis.

Siblings Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

We begonnen er drie jaar geleden mee, toen de oudste uit huis ging: een groepsapp. Zo konden we als gezin blijven meeleven met de grote, kleine en vooral alledaagse belevenissen.
Onze oudste zoon wierp zich in het Amsterdamse studentenleven. Al snel zagen we een fotostroom van feesten, concerten en weekendjes weg. Daar zat hij met een cappuccino en croissant in Parijs of Barcelona, in een bootje door de grachten, of op een bakfiets met twintig kratten bier. Huisvesting vinden viel niet mee. Na een jaar logeren bij vrienden betrok hij een appartement in een hippe wijk. Met zijn beste vriendenv an de basisschool nota bene.


Roman Slave Boy Eliane

‘Ik, Maximus, een jongen van twaalf
jaar, ging naar de Hades na een wedstrijd. Ziekte en uitputting hebben we geveld, omdat ik dag noch nacht mijn
hart afwendde van de Muzen.”
Ik ben op een dag vol academische lezingen en heb na de lunch moeite mijn aan dacht erbij te houden. Maar deze graftekst,
uitgesproken door Kathleen Coleman, eesprankelende hoogleraar oude geschiedenis, doet me wakker schrikken. Over een kloof van twee millennia spreekt opeens een overleden kind tot mij.