Spannende livestream van fietsend kind

NRC Handelsblad, 8 Juli 2019

-Bikes And Phones Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

De afgelopen jaren zag ik Amsterdam vanuit een interessant perspectief. Vooral veel daken, van de barokke topgevels van grachtenhuizen tot de strenge lijnen van de moderne architectuur. De Westertoren met kroon en andere kerken kwamen vaak voorbij. Ook allerlei boomtoppen en natuurlijk veel luchten – vaalgrijze vol regenbuien, knalblauwe met mooiweerwolkjes en diepzwarte met een volle maan die als een dronkenman door het beeld slingerde.

Dat alles met op de voorgrond het gezicht van onze zoon, hard trappend door de stad, terwijl hij vrolijk vertelde over zijn avonturen. Met de telefoon los in de hand gehouden, rapporteerde hij via een livestream over zijn leven. Want de tientallen minuten fietsen door de stad waren het ideale moment om naar het ouderlijk huis te bellen. Lekker keuvelen tot het bekende „Ik ben er mam, dag!”, waarop het geratel van het kettingslot klonk en het echte leven weer kon aanvangen. Twee vliegen in een klap. Het moderne multitasken. Het was natuurlijk dom om hieraan mee te doen. U heeft helemaal gelijk. Veel te gevaarlijk. Ik had de verstandige ouder moeten zijn en meteen moeten ophangen. Ik vond het alleen veel te gezellig.

Tot die klap. Gevolgd door gerinkel en gekreun. Ik zag alleen nog maar een grauwe lucht, waardoor een vliegtuig traag een witte streep trok.

„Zeg iets!”, gilde ik vanaf deze kant van de oceaan. Geen antwoord. Een lange, akelige minuut later hoorde ik een vrouwenstem: „Kun je opstaan?”

„Ik geloof het wel”, piepte de zoon.

„Het is erg onverstandig om tegelijkertijd te bellen en te fietsen”, zei de vrouwenstem.

„Beloof je dat nooit meer te doen? Hier, een zakdoek. Je bloedt.”

Dat was behoorlijk schrikken. Ik dacht dat de zoon en ik onze les geleerd hadden. Maar het fietsbellen ging natuurlijk gewoon door. Indien niet met mij, dan met vrienden. Tijdens een belangrijke voetbalwedstrijd werd er op de fiets gewoon doorgekeken. Daar hielp geen moedertje lief tegen. Een uur zonder telefoon – wat zeg ik, zelfs twee minuten – is ondenkbaar. Een verontrustende gedachte.

Deel dit artikel