Laatste Artikelen, Columns, en andere Geschriften

-Vaccinations Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Sinds hij als kind de mazelen kreeg, lijdt mijn oude buurman aan ernstig gehoorverlies. Hij werd door zijn ouders naar een school ver van huis gestuurd om te leren liplezen. „Ik herinner me nu nog de heimwee”, mijmert hij terwijl hij de batterijen van zijn gehoorapparaat verwisselt.

Hij heeft nog geluk gehad. Een eeuw geleden stierven er alleen al in Nederland zo’n duizend kinderen per jaar aan de mazelen. Wereldwijd overleden een half miljoen, voornamelijk jonge, kinderen. Ik ben opgelucht dat onze kinderen in een andere tijd zijn geboren. Lang leve het Rijksvaccinatieprogramma. Je kunt je kroost helaas niet voor alle ellende behoeden, maar wel voor deze. Het hele vaccinatieschema hebben we dan ook keurig afgewerkt.

2 of 4

Deel dit artikel
-Baghwan Missing Sister Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Op een dag verdween het oudere zusje van mijn vriendinnetje van de middelbare school. Weg was ze, dat dunne meisje met lange bruine haren dat ik zo bewonderde. Ongeruste maanden hoorden we niets. Toen kwam er een foto. Dromerig keek ze de camera in, gehuld in een oranje jurk. Ze had een nieuwe, vreemde naam. Om haar hals hing een kralenketting met een foto van een piekharige man met priemende ogen. De Bhagwan.

Langzamerhand drongen berichten door van het leven ver weg bij die exotische Bhagwan. Mediteren, extatisch dansen, veel aanraken. Iedereen leek in hoger sferen te zijn. De vrijgevochten levenswijze die de goeroe voorstond, was mijlenver verwijderd van het hardwerkende, traditionele leven in de katholieke gehuchten van midden-Limburg.

Als mijn vriendinnetje en ik langs de boerderijen van school naar haar huis fietsten, fantaseerden we wel eens over dat volslagen andere leven. Soms dansten we in haar kamer, in met kralen en spiegeltjes geborduurde India- jurken. We wilden zelf ook soms ontsnappen aan dat voorspelbare leven.

De Bhagwan werd in die tijd in Nederland een begrip. Zijn aanhangers droomden van een ruimdenkender wereld. Critici zagen een narcist die Rolls Royces en Rolexen verzamelde. Mijn vriendin en ik vonden hem een engerd. Het was dat #MeToo nog niet bestond, maar er hing een ongemakkelijke sfeer. Ik dacht vaak aan het mooie zusje en hoopte maar dat die oude man haar niet in het vizier kreeg.

Deel dit artikel
-Visiting Mother Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Voor mijn moeder hoef ik me niet op te maken. Ze hield er nooit van als ik iets op mijn gezicht smeerde. Je bent mooi zoals je bent, zegt ze altijd. Ik neem een vroege trein. Ik weet dat ze me nu al bij het raam staat op te wachten.

Als ik haar in mijn armen neem, voel ik haar botten door de wijde trui heen. Ze is ziek geweest, kilo’s afgevallen. Mijn moeder is een vogeltje geworden. Een vogeltje met grijze veertjes op haar kopje.

„Eindelijk”, zegt ze, „eindelijk ben je er.”

Ze kookt voor me – sperzieboontjes, aardappels en een stukje vlees – en dringt erop aan dat ik genoeg eet. De stoofpeertjes voor het toetje heeft ze gekookt in witte wijn tot ze rood werden. Ik spuit een toef slagroom op haar bord. „Oh, zó moet dat”, zegt ze, als ik het hendeltje naar beneden trek. Nu we samen eten, heeft ze weer eetlust.

Elke dag wandelt ze, maar vandaag wandelt ze met haar dochter. We passeren het huis waar lang geleden mijn vriendinnetje woonde. Ik herinner me de geur die in haar overgooier hing. Soms, zomaar ergens in Amerika, ruik ik die geur, en dan zie ik haar voor me. Twee lange vlechten, een porseleinen gezichtje.

Een eindje verderop stroomt mijn rivier, de Maas. Ook al woon ik nu aan een andere rivier, ik blijf dromen over dit brede water waarover geluidloos platte vrachtschepen glijden. De zwijgzame vissers aan de kade. Mijn moeder en ik rusten uit bij de sluis. Aan de overkant van het water torenen hoog de schoorstenen van de inmiddels gesloten elektriciteitscentrale.

Deel dit artikel
-Ada Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

The New York Times berichtte onlangs dat kunstgaleries in Manhattan een voor

een, van A tot Z, worden aangeschreven door een advocatenkantoor. De

aanklacht? Hun websites zijn niet toegankelijk voor blinden en slechtzienden.

De meeste zaken worden geschikt, vaak voor bedragen van 10.000 dollar en

meer. „Het is chantage, dat is eigenlijk was het is”, reageerde een van de

galeriehouders bits. De kunstsector is niet alleen. Ook andere categorieën

websites worden aangeklaagd, van Playboy tot wijnhandels.

Van de galeries wordt gevraagd dat er genoeg beschrijvende audio op de

website is te vinden om te kunnen horen wat voor kunst er te zien is. Want ook

visueel gehandicapte mensen kopen kunst. „Om dezelfde reden als zienden”,

zoals iemand zegt, „het past bij het meubilair.”

De juridische onderbouwing voor deze actie is de Americans with Disabilities

Act, die in 1990 door president George H.W. Bush is getekend.

Deel dit artikel
-Snow Days Elaine
Illustratie Eliane Gerrits

‘Vanavond rijd ik hier weer, maar dan op de strooiwagen”, zegt de taxichauffeur die me vanaf het station naar huis rijdt. Hij neuriet een deuntje door het open raam.

„Huh?”, zeg ik. „Wordt er gestrooid?” Het is een prachtige dag, fris maar zonnig. De lente hangt in de lucht.

„Ja, de gouverneur heeft de noodtoestand uitgeroepen”, zegt hij. „Er wordt een grote sneeuwstorm verwacht. Alle pekelwagens staan gereed. Wij zijn er klaar voor.”

Ik check de weersvoorspelling. Inderdaad, er is kans op sneeuw, zo te zien zal het meeste aan ons voorbijgaan. Maar het land zet zich schrap. De mensen van het weerkanaal hebben de programmering omgegooid. Verslaggevers staan klaar voor live rapportages van de naderende ramp. ’s Avonds rinkelen alle telefoons. Het zijn de automatische berichten van scholen en kantoren, een vast ritueel bij noodweer. Morgen gaat alles dicht. Het leven stopt.

Onze dochter juicht vanuit haar slaapkamer. IJsvrij! Ze haalt vast de slee uit de garage. Er is nog geen vlokje gevallen.

Met een knip van zijn vinger heeft de gouverneur de hele staat lamgelegd. Onder het motto better safe than sorry. Een moeilijke beslissing, want het weer is een onberekenbare tegenstander van iedere bestuurder. Als er een storm op komst is, zie je burgemeesters en gouverneurs steevast in stoere vrijetijdskleding op de televisie stevige taal uitslaan, leiderschap in tijden van crisis uitstralend.

Als politicus wil je je niet door een storm laten verrassen. Zo werd New York City in november overrompeld door een dik pak sneeuw. Ik zwabberde die avond vanuit de stad naar huis over een spekgladde snelweg. De kranten stonden de volgende dag vol met horrorverhalen. Automobilisten hadden hun auto midden op de George Washington-brug achtergelaten. Een thuisreis duurde zes uur in plaats van het gebruikelijke kwartiertje. Een jongetje had tien uur met een vieze luier in zijn schoolbus vastgezeten op weg naar huis van de kinderopvang. De media maakten gehakt van burgemeester De Blasio.

Deel dit artikel
-Flat Earth Society Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

‘De waarheid zal wel ergens in het midden liggen”, zei mijn moeder vroeger als mijn broer en ik vol overgave twee totaal tegenovergestelde meningen aan het verdedigen waren. Wij vonden dat de grootste dooddoener ooit. Een van de twee had gelijk en we waren er allebei op uit om dat te krijgen. Nu realiseer ik me dat mijn moeder dat zei om van het geruzie af te zijn.

Jim, een automonteur, is een vriendelijke jongeman met wie ik goed overweg kan. Totdat hij tegen me begint over zijn complottheorieën. Zo is hij ervan overtuigd dat de aarde plat is en dat er een koepel omheen zit. Hij probeert me altijd uit te lokken met hem in discussie te gaan. Dan kan hij bewijzen dat er voor elk argument dat ik aanvoer een tegenargument is. Het is een discussie die ik altijd verlies.

Deel dit artikel
-Sleeping Through The Night Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

En, slaapt de baby al door ’s nachts? Dat vond ik een van de irritantste vragen in de tijd dat we drie kinderen onder de vier hadden. Hallo, natuurlijk niet! Alle drie werden om de haverklap wakker. De oplossing kwam van de vroedvrouw, die ons na de zoveelste doorwaakte nacht met onze oudste uitgeput aantrof en suggereerde: waarom neem je hem niet bij je in bed?

Dat werkte. De wieg ging de deur uit en we timmerden een stuk aan ons ledikant. Twee kinderen verder sliepen we met ons vijven in een bed. Alhoewel slapen niet altijd de lading dekte. Er was er altijd wel één ziek, zwak of misselijk, had een boze droom of moest plassen. Ik denk aan die jaren terug vol vertedering, maar weet nog heel goed hoe moe we vaak waren.

Deel dit artikel
-American Gothic Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Stevig ingepakt baan ik mijn weg door het winterse weer naar het Art Institute of Chicago. Even later sta ik in het behaaglijke museum voor American Gothic, het iconische portret van een boer en zijn vrouw (of dochter) uit 1930.

Het schilderij is verrassend klein voor een beeld dat zo groot is in de publieke verbeelding. Weinig beroemde koppels zijn niet in deze vorm gepersifleerd, van Popeye en Olijfje tot de Obama’s. Recentelijk ging het portret weer eens als meme over het internet, nu in de gedaante van ‘Chuck en Nancy’ – de Democraten Chuck Schumer, leider in de Senaat, en Nancy Pelosi, voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, keken even streng en zuur in de tv-camera tijdens hun reactie op de toespraak van president Trump tijdens de shutdown over de muur.

De kale, bebrilde man in een blauwe overall met een riek, kijkt me inderdaad verwijtend aan. De blonde vrouw aan zijn rechterzijde, preuts gekleed in een bruin schort en wit kraagje, tuurt peinzend langs de man en mij naar elders. Ze lijkt eerder bezorgd. Achter hen een typisch Amerikaans withouten huis met een gotisch raam.

Deel dit artikel
-Keto Diet Eliane
Illustratie Eliane Gerrits

Omdat het 12 graden onder nul is, komen ze in de keuken lunchen, de zes mannen die de hele ochtend buiten bomen hebben lopen omzagen. Ze zijn allen van Italiaanse afkomst, drie nog jonge jongens, twee veertigers en voorman Mario van eind vijftig. Allemaal aan de mollige kant.

Ze zetten hun petten met het logo van een boom af en wissen het zweet van hun voorhoofd. Daarna worden de etenswaren die ze van huis hebben meegenomen op tafel uitgestald. Een plastic bak vol gebakken bloemkool, ruim overgoten met gesmolten kaas, een pak roomboter, een fles kokosolie, een schaal tomaten en in stukken gesneden gebraden rundvlees. Als uit aluminiumfolie een enorme stapel bacon wordt gehaald, gaat er een hoera op. Aanvallen!

Deel dit artikel
Saving Charlotte: A Mother and the Power of Intuition
Meld je aan voor af en toe een update van Pia op haar boeken, artikelen en optredens te ontvangen.